Nie zostało

Lato nie zostało, ale namówiło chyba jesień, żeby łagodnie nas potraktowała;)

Zebrałam dyniowe plony - jednak się udały, pomimo bardzo późnego wysiewu. Na razie jeszcze nic z własnych dyń nie robiłam, początkowo zdobiły taras, teraz czekają na decyzję.

Dostałam natomiast od przyjaciółki dynię piżmową wraz z propozycją podania;) Upieczona, w plasterkach, z ziołami i solą morską - świetna przekąska.

Jakoś nie mogę się zebrać, żeby częściej aktualizować bloga. Będzie więc jednorazowo misz-masz zdjęciowy w temacie szycia. Wszystko stare, bo ostatnio dużo mniej szyję.

Na początek eksperyment nie do końca udany, no ale nikt nie jest doskonały;)

Anioł miał być pierwszokomunijny, ale... cóż, wyszło, jak wyszło.

Śpioszek.

Kocurro kolejny.

Kuchareczki siostrzyczki.

Obrazek dla zagranicy;)

Lalunia dla chrześnicy mojej własnej.

Krokodyl dla kucharza;)

Odlotowa Mućka;)

I seria parek ślubnych:

I tyle:)

Czy ktos może nie wie, gdzie się podziewa ten uciekający czas? Mam wrażenie, że jakieś dziwne kosmiczne zjawiska go pożerają;) 

Pozdrowienia!

Lato, zostań!

Kartka od przyjaciółki - jeszcze bardzo wakacyjna:)

Niestety, lato przemija nieubłaganie. W jednych sklepach zalegają zeszyty i tornistry, w innych - ozdoby w rodzaju kolorowych liści i plastikowych grzybków;) Czas się szykować na zimne wieczory i mgliste poranki. Choć muszę przyznać, że dzięki częstym deszczom, przyroda całkiem nieźle się trzyma - trawnik zielony, liście na brzozie nie żółkną i nie opadają, jak to czasami o tej porze bywało.

Jest nieźle!

Ważki wyrosły z dziecinnych ubranek:)

Pierwszy raz posadziłam dynie, tylko dość późno. Zdjęcie robione ze 2 tygodnie temu, dziś krzaki są 3 razy większe i żółcą się między nimi małe piłeczki, może do jesieni urosną na tyle, by być nie tylko ozdobą:)

Mamy sporo szyszek sosnowych i używam ich jako ściółki na rabatach - zamiast kory:) A jarzębina jest już bardziej czerwona, niż na tym zdjęciu...

A to zakątek gospodarczy - z kompostownikiem - w tym roku obsadziłam go nasturcją i ślazówką - zarosło tak, że nie widać, co jest w środku.

Na kompoście urosły ziemniaki (z odpadków) - nie miałam serca ich wyrwać, czekam co z tego będzie:)

Zboże u sąsiada całkiem położone i przerośnięte, takich widoków jest dużo w okolicy. To lato jest bardzo trudne dla rolników, ciągle burze i ulewy, kombajny nie mogą wjechać, bo jest zbyt mokro, a nawet jeśli ziemia przeschnie, to okazuje się, że zboże jest niewystarczająco suche. Smutny widok...

Ale żeby nie zasmucić zupełnie, to na koniec parę zdjęć szyciowych:)

Lala w dwustronnej sukience:

To moja pierwsza lalka, z której jestem NAPRAWDĘ zadowolona! I z którą trudno było mi się rozstać;)

Aniołek na chrzest:

Kolejna para ślubna:

Pani zajączkowa:

Przyznaję, że wszystkie te prace to baaardzo dawno powstały, ale jakoś nie mogę się zmobilizować do przygotowania zdjęć. Zajączkowa to jeszcze na wielkanocny kiermasz;) Jest tego sporo więcej, więc pewnie będą się sukcesywnie pojawiać:)

Pozdrawiam wszystkich zaglądaczy:)))

Angielskie klimaty na polskie upały?

Znowu trochę czasu minęło od poprzedniego wpisu. Zdaje się, że całkiem niedawno zaczęła się wiosna, a tu już lato na półmetku. Lato w takiej wersji, jakiej meteorolodzy wcale nie przewidywali parę miesięcy temu – według ich prognoz miało być zimne i deszczowe. Jak na razie, deszczu u nas rzeczywiście nie brak – towarzyszy burzom, które towarzyszą upałom. Wiem, że większość ludzi za upałami nie przepada i źle się czuje, co oczywiście rozumiem. Ja jednak jestem odporna na te temperatury – i cieszę się nimi, jak tylko mogę. Tylko te burze mnie przerażają… Wczorajsza była okropna.

W upalne godziny nie da się nic robić w ogrodzie, więc usprawiedliwiona tym faktem siedzę w dość chłodnym domu (okna otwarte na przestrzał, zaciągnięte zasłony) i szyję, czytam, lub oglądam. I w ten sposób w końcu dotarłam do głównego tematu;) Otóż – wyruszyłam w podróż w czasie i przestrzeni - do Anglii z pierwszej połowy ubiegłego wieku. Nie sama – bo w towarzystwie bohaterów tego serialu:

Dawno już chciałam go obejrzeć, teraz się udało i kończę już 4 sezon. Cóż – jestem zachwycona. Pomijam treść fabuły i pomysły scenarzystów (czasami irytujące;)), ale - te miejsca! Te stroje, fryzury! Te wnętrza! Hmm… i te zasady, zwyczaje, układy.  Te kontrasty społeczne, jak i wkraczanie postępu (nieraz dość oporne;)).

Czuje się klimat epoki, naprawdę. Pozostaję pod jej nieustannym urokiem (epoki, znaczy;))  - czemu trudno się dziwić, jeśli ogląda się 4 - 5 odcinków dziennie;)). Zaczynam się przyłapywać na tym, że schodząc po schodach, godnie podtrzymuję suknię, a siadając, odruchowo prostuję sylwetkę i unoszę do góry podbródek;))) Dobrze, że nie odwracam się w poszukiwaniu dzwonka, by zadzwonić po pokojówkę;) A co najdziwniejsze, wcale nie myślę o tym, że mogłabym być tą pokojówką właśnie;)

Och, Lady Mary… Pięknie zagrana postać, moim zdaniem. Z resztą, każda postać jest dobrze zagrana. Wspaniała babcia... Nie można też zapomnieć o służbie – świetne role.  Podoba mi się sposób, w jaki serial został nakręcony – bez dorabiania na siłę scen, spójnie i tak baaardzo angielsko;))) A ja lubię angielskie filmy, bardzo lubię. I seriale. Szczególnie kostiumowe, ale i te komediowe - o czym  może innym razem.

Wiem, że "Downton Abbey" ma wielbicieli na całym świecie, więc pewno w naszym blogowym światku też parę takich osób by się znalazło - kto się zgłasza?;)

Pozdrawiam serdecznie!

Zdjęcia w większości pochodzą ze strony www.filmweb.pl/ 

O, Nocy Błogosławiona!

"Maria Magdalena stała przed grobem płacząc. A kiedy tak płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli siedzących, jednego przy głowie, a drugiego przy nogach, w miejscu, gdzie leżało ciało Jezusa.
I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?»
Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono».
Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.
Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?»
Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę».
Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni», to znaczy: ( Mój) Nauczycielu.
Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego».
Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi powiedział»."

(J 20, 11-18)

Miłość wygrała ze śmiercią. Alleluja!

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli" (J 20, 29)

...

Mając w pamięci te słowa, codziennie mozolnie próbuję budować tę swoją wiarę niedoskonałą, która czasami przypomina sinusoidę...

...

Jak pisze Anselm Grün, Zmartwychwstanie nie jest przywróceniem dawnego stanu, lecz duchowym przebudzeniem i odnową życia.

Niech więc kolejne świętowanie Zmartwychwstania Pańskiego będzie dla nas czasem duchowego przebudzenia!

Pozdrawiam serdecznie wszystkich stałych i przygodnych Gości:)

Radosnych Świąt!

zawsze można coś zrobić

Mokotowskie Hospicjum Świętego Krzyża

Niektórzy... czyli słówko na sobotę

Niektórzy w wiosenną sobotę wstają wczesnym rankiem.

Nie ja.

Niektórzy w wiosenną sobotę wyciągają z kosza na pranie sterty dziecięcych spodni zielono-brązowych na kolanach (bez wyraźnego związku z ich pierwotną kolorystyką) i ładują je do pralki razem z tonami skarpetek (niektóre bez pary).

Nie ja.

Niektórzy po prostu muszą iść w wiosenną sobotę do pracy.

Szczęśliwie – nie ja.

Niektórzy, przy łoskocie pralki dobiegającym z łazienki, robią na śniadanie górę smakowitych i zdrowych kanapek z zieleniną w ilościach hurtowych.

Nie ja.

Niektórzy w wiosenną sobotę pucują okna, choć złośliwe wietrzycho prawie wyrywa je z zawiasów, pokonują z odkurzaczem i mopem kilometry podłóg, w międzyczasie gotując trzydaniowy obiad i piekąc drożdżówkę.

Nie ja.

Niektórzy spędzają wiosenną sobotę na gimnastyce ogrodowej (skłony przy kopaniu, ćwiczenia siłowe przy wyciąganiu wielkiej hortensji, która nie chce zmieniać miejsca zamieszkania, choć widać, że jej ono nie służy), szpagaty i ćwiczenia rozciągające przy wycinaniu suchych trzcin i pałek w oczku wodnym, jak również bieganie z taczkami na czas.

To też nie ja (bo już przećwiczyłam to wszystko w tygodniu i czekam na ustąpienie zakwasów;))

Jedni lecą przez te wszystkie czynności ze śpiewem na ustach, sprawiając wyraźne wrażenie, że czerpią      

z tego przyjemność, a inni snują się, warcząc na bliźnich.

Jedni nauczyli się dzielić obowiązkami tak, by nikt nie był przywalony górą roboty, inni  - robią wszystko sami, bo przecież nikt nie zrobi tego tak dobrze, jak oni - by potem (albo i w trakcie) z obrażoną miną narzekać na otoczenie.

O, szczęśliwi ci, którzy potrafią zamieniać obowiązki w przyjemności. Czerpać radość z codziennych zajęć. Umilać je sobie na różne sposoby. Zmienić wewnętrzne „muszę” na „chcę”.

A ja?

Wstałam dziś o 10.30. Może gdyby tak nie wiało i nie było tak zimno, to wstałabym sporo wcześniej, ale

w zaistniałej sytuacji wolałam odespać zaległe niedospania.

Na śniadanie był wielki omlet, bo nagle okazało się, że kury w okolicy zaczęły się nieść i dostałam kosz jaj do zutylizowania jeszcze przed Wielkanocą;)

Przy konsumpcji omletu doszłam do wniosku, że na porządki w domu nie mam dziś ochoty. Jeśli się zrobi cieplej i wiatr ustanie, to może jednak udam się w ogrodowe ostępy. Albo nie. Zobaczy się. A może siądę przy maszynie do szycia? Ostatnio szycie zajmowało mi sporo czasu, bo wkrótce kolejny kiermasz na rzecz dzieci, z którymi pracuję.

To jeszcze nie wszystko;)

Tymczasem zrobiłam sobie kawę i usiadłam przy laptopie.

Przyjemności trzeba łączyć, więc przy kawce przeczytałam kolejny fragment bloga Kaliny. Odkryłam go niedawno i czytam po kawałeczku w wolnych chwilach (a więc przeważnie przy kawce lub kolacji;)). Oj, podoba mi się to, co Ona pisze, i jak pisze. Ciekawe, czy znają się z Lewkonią? Pasują mi do siebie te panie;))

Chciałam jeszcze o czymś napisać, ale muszę to dobrze poukładać. Bo przełożenie myśli na pisanie nie jest dla mnie tak łatwe, jak na przykład dla Kaliny i Lewkonii:)

Pozdrawiam wszystkich wiosennie!

Och, własnie odkryłam, że Kalina jest autorką niektórych tekstów piosenek Beaty Bednarz, np. cudownej  "Samotności", którą pokochałam od pierwszego usłyszenia w Trójce!!!